Aktualności i ważne zmiany w prawie

Wszyscy się spieszą. Resort finansów z exit taxem, a przedsiębiorcy z ucieczką. Nowe prawo już od stycznia?

Przedsiębiorcy, którzy decyzje biznesowe o wyprowadzce z Polski mają już za sobą, przyspieszyli działania i chcą zmienić rezydencję podatkową jeszcze przed końcem tego roku. Powód? Exit tax, który niebawem ma być u nas wprowadzony.

Exit tax oznacza konieczność zapłaty podatku w związku ze zmianą rezydencji podatkowej (miejsca prowadzenia działalności lub miejsca zamieszkania). Podatnicy, którzy przeniosą swoją rezydencję podatkową, siedzibę, zakład lub inne aktywa za granicę, będą musieli zapłacić podatek od hipotetycznego dochodu będącego różnicą pomiędzy wartością rynkową ich aktywów majątkowych a ich wartością podatkową (kosztami jego nabycia lub wytworzenia, które nie zostały wcześniej zamortyzowane).

Podatek od wyjścia może zniechęcać zagranicznych inwestorów do wejścia do Polski. – Jeżeli bowiem z inwestycją będzie wiązała się w przyszłości konieczność zapłaty podatku na wyjściu, to wielu przedsiębiorców poważanie się zastanowi, zanim ulokuje inwestycję w Polsce . A jeśli taki efekt faktycznie wystąpi, to będzie to oznaczało, że z jednej strony rząd chce zachęcić zagranicznych inwestorów do lokowania kapitału w Polsce, o czym świadczy wprowadzenie jednej strefy ekonomicznej na terenie całego kraju, a z drugiej zniechęca do tego, wprowadzając exit tax.

Polska musi wprowadzić podatek od wyjścia, bo taki obowiązek nakłada na nas dyrektywa ATAD. Ale jest obawa, że MF na niej nie poprzestanie i pójdzie krok dalej Exit tax może dotyczyć podmiotów zbiorowych, w tym w szczególności spółek kapitałowych, ale również osób fizycznych. – Formalnie dopiero w 2016 r. dyrektywa ATAD wprowadziła i popularyzuje ten instrument w państwach. Jego założeniem jest przeciwdziałanie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków do jurysdykcji, pozwalających na obniżenie zobowiązań podatkowych . Zasadniczo exit tax ma na celu ograniczyć nadużycia związane z wyprowadzaniem kapitału zainwestowanego w danym kraju, w tym w Polsce, w celu uniknięcia opodatkowania osiągniętych korzyści z prowadzenia biznesu w danym państwie. Generalnie chodzi o to, by państwa członkowskie wdrożyły do swoich systemów podatkowych takie rozwiązania, „aby podatki były płacone w miejscu, gdzie są generowane zyski i wytwarzana jest wartość”.

A czego dokładnie wymaga Unia?

Rozwiązania wskazane w dyrektywie są pokłosiem i efektem wieloletnich prac OECD nad zagadnieniem przeciwdziałania erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków (ang. Base Erosion and Profit Shifting, BEPS). Zgodnie z treścią dyrektywy powinny być wdrożone przez państwa członkowskie do 31 grudnia 2018 r., a w drodze odstępstwa nie później niż do 31 grudnia 2019 r.

Część z rozwiązań wskazanych w dyrektywie zostało już zaimplementowanych w Polsce, np. nowe zasady niedostatecznej kapitalizacji czy dotyczące opodatkowania dochodów zagranicznych spółek kontrolowanych oraz opodatkowania instrumentów hybrydowych (wdrożone do polskich ustaw o CIT i o PIT od 1 stycznia 2018 r.).

Teraz czas na postanowienia w zakresie opodatkowania niezrealizowanych zysków kapitałowych w przypadku przeniesienia aktywów, rezydencji podatkowej lub stałego zakładu poza granice państwa, w którym znajdowały się pierwotnie. To właśnie exit tax, a – zgodnie z dyrektywą – jego opodatkowaniu może podlegać:

  1. przenoszenie aktywów podatnika ze swojej siedziby głównej do stałego zakładu w innym państwie UE lub w państwie trzecim (w przypadku gdy brak mechanizmu exit tax w państwie siedziby głównej);
  2. przenoszenie aktywów podatnika ze swojego stałego zakładu w państwie UE do swojej siedziby głównej lub innego zakładu w innym państwie UE lub w państwie trzecim (w przypadku gdy brak mechanizmu exit tax w państwie stałego zakładu);
  3. przenoszenie rezydencji podatkowej do innego państwa UE lub państwa trzeciego (z wyłączeniem aktywów, które pozostają faktycznie powiązane ze stałym zakładem pierwotnego położenia);
  4. przenoszenie działalności gospodarczej prowadzonej przez stały zakład z jednego państwa UE do innego państwa UE lub do państwa trzeciego (w przypadku braku exit tax lub podobnego mechanizmu w państwie stałego zakładu).

 

 

 

Powrót do aktualności